Trochę histori o CB i nie tylko ...

CB Radio » Trochę histori o CB i nie tylko ...

 Konieczność nawiązywania łączności z pojazdami znajdującymi się w ru­chu stanowiła od dawna przedmiot zainteresowań w różnych krajach. Zaspokojenie tej potrzeby zostało umożliwione dopiero przez szybki postęp techniki radiowej. Jedno z pierwszych zastosowań urządzeń ra­diotelefonicznych na środkach ruchomych miało miejsce w żegludze. Ze względu na skomplikowaną obsługę i duże wymiary uży­tych tam urządzeń antenowych i aparatury nadawczej, wyposażenie to nie nada­wało się do zastosowania na małych pojazdach lądowych. Opracowanie urządzeń nadawczych i odbiorczych o małych wymiarach, wygodnych w użyciu, nie wymagających od obsługi specjalnych wiadomości fachowych, stało się możliwe dopiero po rozwinięciu się no­woczesnej techniki. Produkcja tych urządzeń została rozpoczęta w USA         i pierwsze typy urządzeń radiotelefonicznych rucho­mych ukazały się dopiero w latach 1938 - 1939. Również intensywne pra­ce w tej dziedzinie prowadził przemysł szwajcarski, wskutek czego już w 1940 r. miejska policja w Zurychu była wyposażona w sprzęt radio­telefoniczny.

Największy rozwój radiokomunikacji ruchomej nastąpił w okre­sie drugiej wojny światowej i latach powojennych. W rozwoju tym duży udział miał przemysł brytyjski, który wiele ze swych doświadczeń przekazał w latach czterdziestych do USA. W Stanach Zjednoczonych, dzięki szerokim możliwościom pro­dukcyjnym, bardzo szybko rozszerzono i udoskonalono doświadczenia bry­tyjskie, stosując je przede wszystkim do celów wojskowych. Produkowany sprzęt został przystosowany do ostrych wymagań, jakie stawiały warunki wojenne, i był stale ulepszany w celu zagwarantowania pewnej łączności zarówno w służbach wojskowych, jak i cy­wilnych. Pod koniec drugiej wojny światowej technika radiokomunikacyjna była już tak rozwinięta, że stało się możliwe wprowadzenie do publicznej eksploatacji urządzeń łączności ruchomej.

Początki CB radia sięgają roku 1947, początkowo zakres częstotliwości miał obejmować pasmo od 460 do 470 MHz, jednak z powodu niewielkiego zasięgu, szczególnie w  wielkomiejskiej zabudowie jak i wysoki koszt urządzeń wykluczył ten pomysł i ostatecznie administracja USA wydzieliła pewną ilość kanałów w paśmie 27 MHz i udostępniła je obywatelom. Stąd pochodzi nazwa CB – Citizens’Band, czyli pasmo obywatelskie. Nie stawiano żadnych wymagań dotyczących znajomości radiotechniki ani umiejętności operatorskich, ale ograniczono moc do 0,1W.

Prawdziwy rozwój CB radio w USA zaczął się pod koniec lat pięćdziesiątych i od tego czasu liczba użytkowników wzrastała bardzo szybko. Szczególnie przypadło do serca kierowcom ciężarówek.

W Europie CB pojawiło się w drugiej połowie lat sześćdziesiątych. W roku 1975 w Niemczech dopuszczono do użytku urządzenia posiadające 12 kanałów oraz pracujące z mocą nie przekraczającą 0,5 W. W latach późniejszych powiększono liczbę kanałów oraz zezwolono na emisje SSB i FM.

W Polsce rozwój CB zaczął się pod koniec lat osiemdziesiątych, chociaż urządzenia były produkowane przez Zakłady Elektroniczne im. Franka Zubrzyckiego „Warel” w Warszawie już na początku lat siedemdziesiątych. Pierwszymi urządzeniami przeznaczonymi do łączności w tym paśmie były radiotelefony Echo, które mogły pracować na jednym z 16 kanałów z zakresu 26,980 do 27,280 MHz. Radiotelefony te charakteryzowały się prostą budową jednakże umożliwiały zasięg łączność do 3 km . Kolejnymi radiotelefonami były stacjonarny „Żuraw” i „Żuraw K” oraz ręczny „Trop” i „Tukan”, we wszystkich tych urządzeniach stosowana była modulacja amplitudowa (A3).

Następnym radiotelefonem był produkowany przez Gdyński „Radmor” RD 3109, który to pracował z emisją F3E – modulacja częstotliwości. Nie przyczyniły się one do gwałtownego rozwoju CB jak sprzęt sprowadzany z zachodniej europy, który posiadał większą ilość kanałów, moc nadajnika ok. 4W i różne rodzaje modulacji, co powiększyło zasięg i ilość prowadzonych łączności.